|
Losy Evity i Juana były tak niezwykłe, że stały się kanwą wielu filmów. Pani Perón jest w Argentynie do dziś czczona jak bogini. Tych dwoje dzieliło bardzo wiele –głównie pochodzenie i wiek. Łączyła jednak namiętność i poglądy polityczne.
Evita
Evita Duarte (1919 – 1952) rodziła się w ubogiej wsi pod Buenos Aires. Ona i czwórka jej rodzeństwa nie mieli zbyt wielu szans na polepszenie warunków życiowych. Jednak Eva, zwana przez rodzinę Evitą (czyli Ewunią), miała upór i ogromne ambicje. W wieku piętnastu lat, marząc o sławie i aktorstwie, wyruszyła do Buenos Aires. Po przyjeździe do miasta zdobyła kilka nieznaczących angaży, zagrała w paru kiepskich sztukach teatralnych i w dwóch nieudanych filmach. Wynajmowała pokoje w obskurnych hotelach, utrzymując się z podejrzanych zajęć w nocnych klubach. Z niezwykłym uporem pracowała jednak nad sobą. W radiu zaczęła prowadzić audycje, które z czasem cieszyły się coraz większym zainteresowaniem słuchaczy. Pewnego dnia zdecydowała się na przefarbowanie swoim naturalnie ciemnych włosów na platynowy blond. Miewała kochanków, których starannie wybierała – szansę mieli tacy, którzy cieszyli się wpływami i mogli zapewnić jej lepsze życie.
Juan
Juan Perón (1895-1974) był zawodowym politykiem. Od 1943 roku pełnił funkcję wiceprezydenta Argentyny oraz ministra wojny i pracy. Był niezwykle przystojnym, postawnym brunetem, cieszył się zainteresowaniem kobiet. Miewał wiele kochanek. Swoje prawdziwe przeznaczenie – pod postacią energicznej i pewnej siebie blondynki, spotkał na politycznej uroczystości w 1944 roku. Mimo, że tego wieczoru była obok niego pewna dama, owa właśnie poznana piękność z niezwykłym wdziękiem odbiła go dotychczasowej towarzyszce. Evita miała świadomość, jak ogromną władzę posiadał Perón i postanowiła wykorzystać szansę, którą w tym dniu dał jej los.
Państwo Perón
Już w pierwszych tygodniach znajomości Evita z niezwykłym entuzjazmem zaangażowała się w polityczny program Juana. Wykorzystała do tego prowadzone przez siebie audycje radiowe. Jej programy cieszyły się ogromnym zainteresowaniem – szczególnie u tzw. prostych ludzi. Evita zawsze podkreślała, że pochodzi z ludu. Mówiła też, że los ubogich szczególnie leży jej na sercu. W 1945 roku wybuchł pucz, zorganizowany przez politycznych przeciwników Peróna. W jego wyniku Juan został aresztowany. Evita zorganizowała marsz protestu, w którym uczestniczyło dwieście tysięcy osób. Obawiający się rozruchów puczyści uwolnili Peróna. Następnego dnia poślubił on Evę Duarte. Sześć miesięcy później został prezydentem Argentyny. Pierwsza dama nie cieszyła się zaufaniem świetnego towarzystwa Buenos Aires, które wytykało jej pochodzenie i uwielbienie luksusu. Było prawdą, że pani Perón wydawała miliony dolarów na biżuterię, stroje i wyposażenie swojej rezydencji. Do dziś nie wiadomo, skąd pochodziły pieniądze. Jej mąż miał absolutną władzę, a ona – mimo, że nigdy oficjalnie nie pełniła jakiejkolwiek funkcji, angażowała się w politykę i wpływała na decyzje męża. W 1947 roku dzięki działaniom Evity uchwalono w Argentynie prawo wyborcze dla kobiet. Interesowała się także problemami społecznymi. Mimo, że prezydencka para wielokrotnie wygłaszała prospołeczne przemówienia, w kraju niezwykle okrutnie rozprawiano się z politycznymi przeciwnikami, których siła rosła z roku na rok.
Koniec bajki
W 1951 roku Evita zapadła na białaczkę. Przed jej rezydencją koczowały setki osób. W lipcu zmarła. Argentyńczycy opłakiwali ją i żegnali jak bohaterkę narodową. Trzy lata po jej śmierci prezydent Perón został obalony i wygnany z kraju. Wiele lat spędził w Wenezueli i Hiszpanii. Na rok przed śmiercią wrócił do kraju, w którym jego zwolennicy odzyskali władzę. W 1973 roku został ponownie prezydentem Argentyny. Historia Evity i Juana nadal wzbudza w ich ojczyźnie wiele emocji, a pamięć o pani Perón pozostała żywa do dziś.
powrót...
|